منشور حقوق بشر کوروش در تهران

منشور حقوق بشر کوروش بعد از چهل سال دوباره وارد ایران شد.این منشور حدود صد سال پیش در حین حفاری های باستانشناس بریتانیایی در خاک عراق کشف شد و به یکی از موزه های آمریکا منتقل شد.از سوی دیگر، در سال 1375 آشکار شد که بخشی از یک لوحه استوانه‌ای که آن را متعلق به نبونید پادشاه بابل می‌دانستند، در حقیقت پاره‌ای از استوانه کوروش بزرگ، از سطرهای 36 تا 43 است. پس از این آگاهی، این پاره از لوح استوانه‌ای که در دانشگاه ییل (Yale) در آمریکا نگهداری می‌شد، به موزه بریتانیالندن انتقال داده شد و به استوانه اصلی پیوست شد. در حدود 40 سال پیش و در حین جشن های 2500 ساله این منشور برای 10 روز به ایران منتقل شد و حالا بعد از 40 سال این منشور برای 4 ماه به ایران قرض داده شد.
هم اکنون این منشور در موزه ملی ایران نگهداری می شود که علاقه مندان می توانند آن را از نزدیک مشاهده کنند.

 

 

ادامه نوشته

از صد نامه عاشقانه (نزار قبانی)

امروز می خواهم تو را به نام بخوانم

مشتاق حرف حرف نام تو هستم

مثل كودكی         مشتاق تكه ای حلوا

 

مدتهاست نامت       برروی نامه هام نیست        از گرمی آن گرم نمی شوم                                 

 

امروز       در هجوم اسفند         پنجره ها در محاصره

می خواهم تو را به نام بخوانم

آتش كوچكی روشن كنم        چیزی بپوشم           تورا

ای ردای بافته از گل پرتقال             شكوفه های شب بو

نمی توانم نامت را                         در دهانم

و تو را                                       در درونم

                                                         پنهان كنم

گل با بوی خود چه می كند ؟

گندمزار               با خوشه ؟

طاووس              با دمش ؟

چراغ                با روغن ؟

با تو                سر به كجا بگذارم ؟             كجا پنهانت كنم ؟

وقتی مردم            تورا          در حركات دستم 

                                         موسیقی صدایم 

                                           توازن گامهام  

                                                               می بینند

                                       قطرهء بارانی                 بر پیراهنم

                                       دكمهء طلایی               بر آستینم

                                       كتاب كوچكی              

                                        و زخم كهنه ای            بر گوشهء لبم

 

  با این همه تو فكر می كنی پنهانی ؟              به چشم نمی آیی؟      

 

 مردم    از عطر لباسم می فهمند              معشوق من تویی

 از عطر تنم             می فهمند               با من بوده ای

 از بازوی به خواب رقته ام می فهمند         كه  زیر سر تو بوده

 

 دیگر نمی توانم پنهانت كنم

 از درخشش نوشته هام می فهمند به تو می نویسم  

         از شادی قدمهایم        شوق دیدن تورا

         از انبوه علف بر لبم       جای بوسهء تورا

 

 چطور می خواهی قصهء عاشقانه مان را           از حافظه شان پاك كنی ؟

 قانعشان كنی           كه قصهء عشق را ...

چشمانت نخواهد رفت

 

 

تو می مانی و می دانم

که چشمانت نخواهد رفت و در جنگ درونم

 با صدای بی امان مرگ و تنهایی

نخواهم ماند... 

 

دختر شیرین دوست داشتنیِ مهربانِ با محبت!

 

 گویی تار و پود تنم از ترسی ناگزیر به هم  بافته است.

حواس چشمانم، مدام از بیرون به درونم پرت می شود؛

وقتی به خودم می آیم که می فهمم،

ساعت ها پشت میز به مدادم خیره مانده ام.

 

از «من» می ترسم؛

از «منِ» سرگردان که چون باد گرمی بر درونم می وزد

و زوزه های هولناک روح گریزان از «من» را بلند می کند.

و  «من» را از من فراری می دهد.

 

این منم؛ امّا

مدام می شنوم:

چه دختر با کمالاتی!

چه دختر معصومی!

چه دختر نازی!

 چه دخترباوقاری!

 

دلم برای خودم تنگ شده است...

آآآآه! دختر شیرین دوست داشتنیِ مهربانِ با محبت!

دلم برایت تنگ شده است!