يک پنجره، ناگاه

همه آن چه درونت

به دارايي آن مي باليد؛

به دَم نرمِ نسيمي

فاش کرد و تو اينک،

مهو اين بي خبري.

باورت نيست که اين هستي توست؟

اين غرور است، غرور

که تو نشناختي اش.

به همين سادگي و آرامي

پنجره ات

رو به رويت باز است...