خیلی حیف است که نسلش در حال انقراض است. نه اشتباه نکنید، درباره  آدم به درد بخور صحبت نمی کنم. حرفم چیز دیگری ست.

یک هفته، بلکه بیشتر، مشتاقانه منتظر می ماندیم تا عکس های 24تایی دوربین عکاسی مان چاپ شود. آن وقت می نشستیم و ساعت ها از دیدن ژست های مصنوعی و کلیشه ایی مان لذت می بردیم و عکس ها را دست به دست می چرخاندیم و هر کس به نفر بعدی می گفت که دستش را روی عکس نگذارد تا عکس خراب نشود. در آخر هم کمی برای عکس هایی که به خاطر بی دقتی سوخته بودند حسرت می خوردیم.

انتظار رسیدن یک نامه، انتظار دیدن یک دوست قدیمی دور از وطن، انتظار برای رسیدن به مقصدی که چند روز سختی راهش را کشیده ای. مثل همان سفر ها که قدیمی ها برای رسیدن به زیارتگاه های دور، از راه های صعب العبور می گذشتند. حتی 9 ماه انتظار برای شنیدن این جمله معروف که می گوید: مشتلق بده بچه (پسره/دختره).

دوربین های دیجیتال، ایمیل، وبکم، موبایل، طیاره، سنوگرافی و همه این امواج مهیب سیلاب بی امان تکنولوژی باعث شده نسل " انتظارهای لذتبخش" در معرض انقراض باشد.

بدی قصه اینجاست که هیچ انجمن و بنیاد و گروهی برای بقای نسل انتظارهای لذتبخش وجود ندارد. هیچ کجای دنیا مردم در خیابان ها تظاهرات نمی کنند و پلاکادرهایی در دست نمی گیرند که روی آن نوشته شده باشد(( زنده باد انتظارهای لذتبخش)).